Sorry, no posts matched your criteria.

این سایت در ستاد ساماندهی ثبت شده و تابع قوانین جمهوری اسلامی میباشد

جمع‌بندی روز: دوشنبه، ۱۲ آذر ۱۳۹۷

۱۳ آذر ۱۳۹۷
بدون نظر


روزی نیست که در دنیای دانش و تکنولوژی اتفاق تازه ای رخ ندهد و ما نیز در دیجیاتو همواره در تلاش و تکاپو هستیم تا تمامی جزئیات این دست از رویدادها را به سمع و نظر شما برسانیم. در طی ۲۴ ساعت گذشته مطالب متعددی در این وبسایت منتشر شده اند که می توانید عنوان مهم ترین آنها را در ادامه ی مطلب مطالعه کرده و بسیار سریع تر از همیشه از مهم ترین وقایع عرصه فناوری آگاه شوید.

The post جمع‌بندی روز: دوشنبه، ۱۲ آذر ۱۳۹۷ appeared first on دیجیاتو.


احتمال پیاده سازی حسگر ۳D در پرچمدارهای سامسونگ و اپل

۱۳ آذر ۱۳۹۷
بدون نظر


با اطمینان بالایی می توان گفت که گلکسی اس ۱۰ با برخوردار بودن از سه دوربین در پنل پشتی و ماژول سلفی دوگانه به رکوردی جدید در سری پرچمدار گلکسی اس دست پیدا می کند و حالا خبرهایی از تعبیه سنسور چهارم در مدل ۵G این موبایل به گوش می رسد.

وال استریت ژورنال به نقل از منبعی در زنجیره تامین ساموسنگ مدعی شده که نسخه ۵G گلکسی اس ۱۰ به سنسور ToF مجهز خواهد شد. سنسور مدت پرواز (Time of Flight) یا TOF سیگنالی را به سمت شی ارسال کرده و زمان برخورد آن به هدف و بازگشت را با حسگر ویژه می سنجد. این سنسورها بسته به مکان تعبیه روی بدنه کاربردهای متفاوتی خواهند داشت برای مثال قرارگیری آنها روی پنل جلو به بهینه سازی نقشه سه بعدی از چهره کاربر کمک کرده و بدین طریق امنیت سیستم بازگشایی چهره را ارتقا می بخشد. Ø³Ù†Ø³ÙˆØ± TOFرسانه های کره ای نیز با تایید خبر وال استریت ژورنال اضافه کرده اند که سری میان رده گلکسی A نیز به این حسگرها مزین می شوند. از سوی دیگر افراد مطلع در زنجیره تامین کمپانی اپل هم از تلاش کوپرتینویی برای پیاده سازی دوربین سنجش سه بعدی در آیفون های ۲۰۱۹ خبر داده اند. وظیفه تامین این ماژول برای اپل بر عهده ال جی قرار دارد اما سامسونگ بدین منظور بر شرکت های SEMCO و Patron تکیه دارد.

به گفته منابع مذکور کوالکام هم با همکاری کمپانی تولید سنسور AMS الگوریتم های سنجش سه بعدی را در چیپست اسنپدراگون ۸۵۵ پیاده سازی کرده است. «الکساندر اورکی»، مدیرعامل AMS در این باره گفته:


کلیک کنید



ما ابزارهای سنجش سه بعدی با کیفیت بالا را برای موبایل های مبتنی بر اندروید و دیوایس های قابل حمل تجاری سازی خواهیم کرد. استریو ویژن فعال، نور ساختار یافته (SL) و زمان پرواز از ویژگی های این محصولات هستند.

هنوز کارایی دقیق این ابزارها در گلکسی اس ۱۰ و موبایل های میان رده سامسونگ مشخص نشده است.

 

تماشا کنید: تست سقوط ۱۲ موبایل پرچمدار از ارتفاع ۳۳ متری


تاریخچه سلاح های لیزری و پلاسمایی؛ آیا زمان طلوع اشعه های مرگبار فرا رسیده است؟

۱۲ آذر ۱۳۹۷
بدون نظر


۲۵ سال پیش، در یک مرکز تحقیقات نظامی سری در آزمایشگاه ملی لوس آلاموس، محققان نوع جدیدی از لیزر را آزمایش کردند. هدف تکه ای خیس شده از پوست بدن بز کوهی بود که پوست انسان را شبیه سازی می کرد. این موج قدرتمند لیزر تنها چند میلی ثانیه به طول انجامید اما نوری خیره کننده و صدایی بسیار بلند تولید کرد، انگار که تکه پوست با یک گلوله انفجاری بسیار قوی هدف قرار گرفته شده باشد.

سلاح لیزری

این آزمایشات لیزری اولیه در سال های دهه ۱۹۹۰ بخشی از برنامه پنتاگون برای توسعه روشی موثر و غیرکشنده برای درگیری با اهداف بود، حوزه ای که در آن کمبودهای زیادی حس شده بود. برای مثال، در سال ۲۰۰۸، ارتش ایالات متحده با عجله تفنگ های پینت بال مدل FN303 را برای حفظ نظم در کمپ های بازداشت به خدمت گرفت، هر چند گلوله های این سلاح ها در مقابل شهروندان خشمگین بسیار ضعیف بودند. نکته دیگر این که سلاح های اصطلاحاً «غیر کشنده» می توانند باعث مرگ افراد شوند، همان اتفاق تراژیکی که در سال ۲۰۰۴ در بوستون رخ داد.

لیزر هلیومی-نئونی، اولین نمونه لیزرهای تولید شده

اکنون بعد از حدود یک ربع قرن تحقیق و آزمایش همراه با شکست سلاح های عجیب و غریب که می توان با آن ها یک موزه را پر کرد، پنتاگون از این همه شکست برای ساخت یک سیستم جنگ افزاری غیرکشنده جدید به نام «SCUPLS» استفاده کرده که مخفف عبارت «سیستم لیزری پالس بسیار کوتاه قابل درجه بندی» (Scalable Compact Ultra-Short Pulse Laser System) است.

این سیستم غیر کشنده شباهت زیادی به سلاح به نمایش درآمده در مجموعه فیلم های «پیشتازان فضا» با عنوان phaser است و با توجه به تغییر تنظیمات می تواند برای اخطار دادن، ناتوان کردن موقتی افراد با نور خیره کننده، کر کردن، گیج کردن و یا سوزاندن هدف مورد استفاده قرار گیرد. ساخت این سلاح نقطه ای امیدوار کننده برای نیروهای ارتش ایالات متحده است که می خواهند سلاحی موثر اما غیر کشنده در اختیار داشته باشند و البته مایه نگرانی است برای کسانی که آن را دارای پتانسیل تبدیل شدن به یک وسیله شکنجه دیگر می بینند.

لیزرهای ۱۰۱

سلاح لیزری

به محض این که تکنولوژی لیزری در دهه ۱۹۵۰ تولید شد، ارتش ایالات متحده شروع به تغییر آن ها در مسیر نظامی شدن کرد، تغییری که قرار بود تکنولوژی لیزری را به سلاح هایی جدید و قوی تبدیل کند. اما از همان ابتدا یک مشکل مهندسی همه چیز را خراب کرد و آن هم رسیدن به قدرت کافی بود. اگر چه لیزرها خیلی زود به عنوان یک سلاح علمی تخیلی مورد توجه قرار گرفت اما چنین سلاح های لیزری در دنیای واقعی به حقیقت بدل نشدند. ۳۰ سال به سرعت گذشت و محققان در نهایت راه حلی برای رفع این مشکل پیدا کردند. به جای شلیک اشعه لیزر به طور متوالی، سلاح های لیزری پالس هایی کوتاه اما قدرتمند را شلیک می کردند که قدرت کافی برای بخار کردن لایه بیرونی هدف را داشتند.

سلاح لیزری

محققان امیدوار بودند که این روش فرسایش سطح خارجی بتواند باعث سوراخ شدن کامل سطح هدف شود. اما بار دیگر تکنولوژی لیزری با مشکلی جدید مواجه شد. در حالی که شلیک ابتدایی پالس لیزری پر قدرت لایه بیرونی ماده هدف را بخار می کرد، اما بعد از آن گلوله ای از گاز بسیار داغ به نام پلاسما تولید می شد. این پلاسما تمامی انرژی که بعدها توسط سلاح لیزری در نتیجه شلیک تولید می شد را به خود جذب می کرد و با تشکیل شدن یک سپر، دیگر پالس های شلیک شده هیچگاه به هدف برخورد نمی کردند. طراحان اسلحه بعدها روشی برای استفاده بهینه از این پلاسما اختراع کردند.

سلاح لیزری

آن ها سیستم جدیدی را طرح ریزی کردند که در نتیجه استفاده از پالس لیزری باعث گرم شدن پلاسما و در نهایت منفجر شدن آن می شد. به جای ایجاد کردن یک سوراخ در سطح هدف، این نوع لیزر می توانست انفجار پلاسمایی با اندازه ای متغییر و بدون محدودیت ایجاد کند و این کار تنها با تغییر قدرت لیزر امکان پذیر بود. سلاح جدید دقت بسیار قابل توجهی در شلیک های برد بلند نیز داشت و قدرت آتش آن نیز بسیار بالا بود. ویژگی مهم این سلاح لیزری جدید این بود که تاثیرات آن قابل درجه بندی بود، بدین معنا که می توانست بسیار ضعیف و بی آزار باشد یا آنقدر قدرت داشته باشد که بتواند شخصی را از روی زمین بلند کرده و به زمین بیندازد.

لیزرهای دارای ضربه: PIKL، PCL  و PEP

سلاح لیزری

لیزر PIKL در سال ۱۹۹۲

سازندگان این سلاح جدید کنترل کننده پلاسما را «لیزر کشنده ضربه ای پالسی» (Pulsed Impulsive Kill Laser) یا به اختصار PIKL نامیدند. در سال ۱۹۸۸ این سلاح اولیه الکترونی، بزرگ، سنگین و شکننده ای که برای تولید اولین موج لیزری مورد استفاده قرار می گرفت با یک سخت افزار قدرتمند برای تولید لیزر شیمیایی پالسی (Pulsed Chemical Lase) یا به اختصار PCL جایگزین شد. همانند PIKL، این سلاح نیز یک سلاح لیزری شیمیایی بود که از طریق احتراق در دمای بالای دتوریوم با فلورین بسیار خورنده تولید اشعه می کرد. اما حتی این سلاح لیزری جدید نیز قدرت بالایی نداشت و روزآمدسازی های دیگری نیز در سال ۲۰۰۰ انجام شد که به ساخت «گلوله انرژی پالسی» (Pulsed Energy Projectile) یا PEP منجر گردید.

سلاح لیزری

پس از تقریباً یک دهه توسعه، به نظر می رسید که ایده ساخت یک سلاح لیزری غیرکشنده در حال بدل شدن به واقعیت است. ارتش ایالات متحده می خواست که سلاح لیزری PEP را روی یک خودرو زرهی هامر نصب کرده و از فاصله دو کیلومتری اهدافی را مورد اصابت قرار دهد. اما آزمایش های عملی نشان داد که اگر چه این اشعه های پر صدا ظاهراً خوب و موثر به نظر می رسند اما برای تبدیل شدن به یک سلاح موثر به قدرتی صدها برابر قدرت کنونی نیاز داشتند، از این رو اولین سلاح های لیزری که به سلاح های لیزری به کار رفته در فیلم های علمی تخیلی نزدیک بودند، چندان نیز راضی کننده از آب در نیامدند. اما سلاح لیزری PEP  نیازی به وارد کردن ضربه ای سخت به هدف برای موثر بودن نداشت.

آزمایش این سلاح روی حیوانات نشان داد که انفجار پلاسما باعث ایجاد درد و فلج موقتی در حیوانات می شود. محققان دریافتند که آسیب به اعصاب نتیجه شوک ناشی از موج لیزر یا گرمای آن نیست بلکه در نتیجه پالس الکترومغناطیسی تولید شده در اثر انبساط توپ آتشین پلاسمایی ایجاد می شود. این پالس الکترومغناطیسی به طور مستقیم بر سیستم عصبی هدف تاثیر می گذاشت، درست مانند تاثیر مخربی که اختلالات الکترونیکی بر سیستم های بی سیم می گذارد. این کشف غیر منتظره منجر به تنظیم دقیق تاثیرات سیستم عصبی لیزرهای PEP شد.

سلاح لیزری

سلول های عصبی که درد را انتقال می دهند با نام «نوسی سپتور» (nociceptor) شناخته می شوند و باور محققان این بود که پالس الکترومغناطیسی باعث می شود این گیرنده های عصبی تا نهایت حد ممکن فعال شوند که احساس دردی شدید بدون صدمه واقعی را در پی دارد. این سلاح به شدت بی آزار و دارای قدرت بازدارندگی بسیار بالا بود. علاوه بر درد، انفجار پلاسما باعث اثرات حرکتی بر روی شخص یا همان فلج شدگی موقتی می شد. اما حتی با این قابلیت های جالب نیز در نهایت تیم تحقیقات نظامی به این نتیجه رسید که PEP توانایی ایجاد موج مورد انتظار را ندارد که این موضوع با آسودگی خیال کسانی که ترس داشتند از این تکنولوژی برای شکنجه افراد استفاده شود همراه بود. اما این پایان سلاح های پلاسمایی نبود زیرا خیلی زود این سلاح ها شکلی دیگر به خود گرفتند.

عبور ممنوع

سلاح لیزری

سیستم لیزری PASS

تجهیزات اشعه پرتاب پلاسمایی قدرت کافی برای تبدیل شدن به سلاحی موثر را نداشتند، از این رو محققان بر روی استفاده از خروجی نور این وسایل برای کنترل بصری متمرکز شدند و بدین ترتیب بود که در سال ۲۰۱۳ سیستم سپری آکوستیک پلاسمایی (Plasma Acoustic Shield System) یا به اختصار PASS ساخته شد. این بار هدف متمرکز کردن لیزر در آسمان و تولید یک ضربه موجی پلاسمایی با توالی سریع شبیه تجهیزات آتش بازی بود. این سیستم جدید از یک الگوی برنامه ریزی شده از شلیک پلاسمایی سریع برای تشکیل نوعی دیوار از نورهای خیره کننده بر روی حوزه پوشش خود استفاده می کرد. به جای یک سلاح لیزری شیمیایی، PASS  از یک لیزر جامد با سوخت الکتریکی استفاده می کرد.

سلاح لیزری

اما بار دیگر، حتی با تکنولوژی جدید نیز این لیزرهای اشعه ای قدرت کافی برای ترساندن یا ناتوان کردن اهداف را نداشتند. به جای آن، یک دیوار گیج کننده از نورهای مختلف سپری را برای نظامیان خودی ایجاد می کرد که نیروهای دشمن را از نشانه گرفتن سلاح به سمت آنان باز می داشت. اما مانند دیگر تلاش های صورت گرفته قبل از آن، PASS نیز شکست خورده و پروژه توسط پیمانکار رها شد. اما تیم تحقیقات نظامی سلاح های غیر کشنده گزینه ای دیگر برای سلاح های با پالس کوتاه داشت. این سلاح جدید شیشه جلویی خودروها را نشانه گرفته و رانندگان را از نزدیک شدن به ایستگاه های نظامی باز می داشت. انفجار پلاسمایی باعث خرد شدن شیشه شده و با ایجاد نوری خیره کننده، نزدیک شدن بیشتر را برای راننده غیر ممکن می ساخت.

سلاح لیزری

این سلاح جدید بر محدودیت های اصلی سلاح های گیج کننده لیزری استفاده شده در عراق فائق می آمد. محدودیت این سلاح های این بود که در مسافت های طولانی بسیار کم اثر بودند و در مسافت های کوتاه نیز چنان قدرت اشعه آن ها زیاد بود که می توانست به چشم هدف آسیب جدی وارد کند. اما سلاح لیزیر جدید در هر مسافتی تاثیری مشابه داشت زیرا انفجار پلاسما در همه حال فاصله ای یکسان از چشم های راننده داشت. اما همین سلاح لیزری بدون نیاز به دخالت انسانی نیز خیلی زود فراموش شد اما کار بر روی لیزرهای با پالس کوتاه ادامه یافت.

بیشتر بخوانید: مقامات نظامی ایالات متحده از آزمایش موفقیت آمیز توپ لیزری بر روی هلی کوپتر آپاچی خبر می دهند

لیزر وحشت

سلاح لیزری

در اوایل سال ۲۰۱۸، گروه تحقیقات نظامی سلاح های لیزری غیر کشنده از یک لیزر جدید به نام «تاثیر پلاسمایی تحریک شده با لیزر» (Laser Induced Plasma Effect (LIPE)) رونمایی کرد که شلیک هایی سریع از پالس های پلاسمایی ایجاد می کرد، با شباهتی بسیار به آن کاری که سیستم PIKL در سال ۱۹۹۸ می کرد اما دارای قدرت ماژولار برای حمل کردن سیگنال. رونمایی از این این سیستم لیزری عجیب و غریب نشان داد که یک سیستم دقیق شده می تواند دستوراتی را به اشخاصی در فاصله یک کیلومتری منتقل کند بدون این که باعث شود کسی در فاصله نزدیک دچار کر شدگی موقتی گردد.

در سپتامبر ۲۰۱۸، یک پروژه سه ساله توسط تیم تحقیقاتی مذکور شروع شد که هدف آن تولید نهایی یک سلاح پلاسمایی لیزری غیر کشنده واقعی و کاربردی عنوان شد. سیستم لیزری جدید SCUPLS کاربردی سه گانه دارد: انتقال پیام های صوتی در مسافت های طولانی، تولید امواج کر کننده چه در هوا و چه به سمت هدف و فرسایش گرمایی برای ایجاد درد. در سطح های پایین تر انرژی، این سلاح قادر به تولید هزاران انفجار در کسری از ثانیه خواهد بود. این سلاح جدید نیز مانند PEP، آن قدر کوچک هست که بتوان آن را روی یک خودرو تاکتیکی سبک نصب نمود اما باید قدرت آن بسیار بیشتر از نمونه های قبلی باشد.

سلاح لیزری

قدرت بیشتر به SCUPLS  امکان خواهد داد که بتواند پیام های صوتی معنی دار و قابل درک را به یک کیلومتر آن طرف تر منتقل کند و بخش نوری-صدایی آن ها نیز صدایی با فرکانس بیش از ۱۶۵ دسی بل تولید خواهد کرد که با سروصدای تولید شده در درون یک موتور جت یکسان است. همچنین این سلاح، امواجی ساطع می کند که برای شبکیه چشم بی ضرر بوده و توس چشم جذب نمی شوند که خطر انفجار حدقه چشم را به صفر می رسانند.

اکنون، پدیده لیزرهای پالس کوتاه بسیار بهتر و بیشتر از گذشته درک شده و لیزرهای جدید جامد نیز بسیار ارزان تر، قابل اطمینان تر و قدرتمندتر از لیزرهای شیمیایی قدیمی هستند. اگر چه سیستم لیزری چند منظوره SCUPLS با قدرت لیزری متنوع و غیر کشنده خود بیشتر به سلاحی بیرون آمده از فیلم های علمی تخیلی شبیه است اما این بار امکان تبدیل شدن آن به یک سلاح واقعی بیشتر از هر زمان دیگری است.

بیشتر بخوانید: تانک های لیزری چهارپا: برنامه ارتش ایالات متحده برای جانشین مدرن تانک M1 Abrams


بررسی دیجیاتو: سامسونگ گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸؛ چشم سوم

۱۲ آذر ۱۳۹۷
بدون نظر


وضعیت گوشی های سری گلکسی A سامسونگ کمی عجیب و غریب شده است. اواخر سال ۲۰۱۴ و ابتدای سال ۲۰۱۵ که برای اولین بار با خانواده گلکسی A آشنا شدیم تکلیف کاملاً روشن بود چون گوشی های گلکسی A3، گلکسی A5 و گلکسی A7 به ترتیب قامت و قدرت مرتب شده بودند. این روند در سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ هم تکرار شد جز اینکه یکی دو مدل گلکسی A8 و گلکسی A9 هم آن وسط ها داشتیم.

آخرین روزهای سال ۲۰۱۷ سامسونگ تصمیم گرفت تنوع این خانواده را کم کند و به همین دلیل، گلکسی A8 و مدل پلاس آن را (بررسی دیجیاتو) به جای مدل های قبلی معرفی کرد، ولی با رونمایی از گلکسی A6 و A6 پلاس دوباره اوضاع به هم ریخت. مدل های ۲۰۱۸ گلکسی A7 و گلکسی A9 هم اخیراً به این جمع اضافه شده اند تا کار شما را برای انتخاب مدل مناسب سخت تر کنند، تازه اگر در این بازار رنگارنگ به سامسونگ روی بیاورید.

گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ حدود دو ماه قبل معرفی شد تا سامسونگ هم به جمع سازندگان گوشی هایی با دوربین سه گانه بپیوندد. این گوشی به بازار فوق العاده رقابتی حدود ۳۰۰ دلار تعلق دارد، جایی که محصولات متنوع و ارزشمندی از برندهای خوش نام چینی مثل هواوی، آنر، شیائومی و اوپو هم دیده می شوند. اما سامسونگ برای متمایز شدن در این بازار چه کرده است؟ بیایید ابتدا مشخصات گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ را با هم مرور کنیم.

  • بدنه شیشه ای با فریم پلاستیکی
  • نمایشگر ۶ اینچی تمام اچ دی با تراکم ۴۱۱ پیکسل در هر اینچ
  • چیپست ۸ هسته ای و ۱۴ نانومتری اگزینوس ۷۸۸۵
  • ۴ یا ۶ گیگابایت حافظه رم
  • ۶۴ یا ۱۲۸ گیگابایت حافظه داخلی
  • دوربین اصلی سه گانه ۲۴، ۸ و ۵ مگاپیکسلی
  • دوربین سلفی ۲۴ مگاپیکسلی
  • باتری ۳۳۰۰ میلی آمپر ساعتی
  • اندروید ۸ با رابط کاربری سامسونگ اکسپرینس ۹
  • قیمت حدود ۳۰۰ دلار (حدود ۴ میلیون تومان در بازار کشور)

گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ دو مشخصه اصلی سامسونگ یعنی نمایشگر سوپر امولد و چیپست اگزینوس را با خود دارد و دوربین اصلی سه گانه هم محور اصلی تبلیغات این گوشی به شمار می رود. با این حال سامسونگ چند تصمیم عجیب هم گرفته تا خیلی در مورد این محصول جدید هیجان زده نشوید. در ادامه با بررسی گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ همراه ما باشید.

مورد عجیب شیشه و پلاستیک

زمانی که برای اولین بار گلکسی A7 را در دست می گیرید سبک بودنش جلب توجه می کند، به خصوص با توجه به اینکه ابعاد گوشی در حد گلکسی اس ۹ پلاس و حتی کمی بزرگ تر از آیفون XS مکس است. از آنجا که پشت و روی گوشی از شیشه ساخته شده، پس این سبک وزنی تنها یک دلیل می تواند داشته باشد. بله، همان طور که حدس می زنید (یا از چند سطر قبل در خاطرتان مانده) قالب اصلی گلکسی A7 پلاستیکی است و سامسونگ برای جلوه دادنش از پوشش براق استفاده کرده، در حالی که تمام گلکسی A های سال قبل و امسال (حتی گلکسی A6 مدل ۲۰۱۸) فریم آلومینیومی یا بدنه یکپارچه فلزی داشتند.

بدنه شیشه ای همان داستان همیشگی را به همراه دارد. اول اینکه کاملاً شکننده است و از آنجا که انتظار نداریم سامسونگ شیشه مقاومی را روی این گوشی به کار گرفته باشد، بنابراین تهیه قاب محافظ برای گلکسی A7 الزامی است (این مورد را جدی بگیرید چون ما شکستن شیشه پشت گوشی ها را به دفعات تجربه کرده ایم). دومین مسئله هم انباشت لک و اثر انگشت روی بدنه دستگاه است که آن هم با قاب محافظ حل می شود ولی همراه آن، تمام زیبایی های گوشی زیر حجاب می رود، به خصوص رنگ آبی دلربایی که برای بررسی در اختیار ما قرار گرفته بود (دقیقاً همین رنگ را پیش تر در گوشی های هواوی و آنر، به خصوص نوا ۳e دیده بودیم).

اگر کاربر قدیمی سامسونگ هستید، دنبال دکمه های تنظیم صدا در سمت چپ بدنه نگردید چون به سمت راست منتقل شده اند. سامسونگ همچنین برای اولین بار (و احتمالاً آخرین بار) به تبعیت از سونی، دکمه پاور مجهز به حسگر اثر انگشت را در بهترین جای ممکن، یعنی لبه ی سمت راست قرار داده که علاوه بر قابلیت دسترسی مناسب، سرعت و دقت خوبی هم دارد. البته صدای کلیک دکمه های ولوم و پاور کمی آزاردهنده است.

دیگر تصمیمات عجیب سامسونگ در گلکسی A7 مانند استفاده از درگاه میکرو USB به جای USB-C و درج لوگوی بزرگ Duos برای اشاره به دو سیم کارت بودن دستگاه در آستانه ورود به سال ۲۰۱۹ میلادی، فقدان هرگونه مقاومت در برابر آب و گرد و غبار با وجود گواهی IP68 در نسل قبلی و دیگر مواردی که برشمردیم، نشان می دهد که گلکسی A7 برخلاف نسل قبل، آن گوشی پریمیومی که انتظارش را داریم نیست و فقط یک موبایل میان رده و نسبتاً ارزان قیمت است که عنوان «دوربین اصلی سه گانه» را یدک می کشد.

بزرگ، درخشان، نه چندان بیکران

نمایشگر درخشان و خوش آب و رنگ گلکسی A7 را می توان یکی از معدود بقایای ابهت خانواده گلکسی A دانست. این صفحه ۶ اینچی سوپرامولد با رزولوشن تمام اچ دی (۲۲۲۰×۱۰۸۰ پیکسل) و تراکم ۴۱۱ پیکسل در هر اینچ به اندازه کافی وضوح و کیفیت دارد که از تماشای هرگونه محتوا روی آن لذت ببرید. حتی اگر این گوشی را کنار پرچمداران سامسونگ مانند گلکسی اس ۹ پلاس یا گلکسی نوت ۹ قرار دهید، تفاوت کیفیت نمایشگر آنقدرها محسوس نیست. البته تفاوت حاشیه اطراف صفحه در مقایسه با پرچمداران به اندازه کافی محسوس است که استفاده از نام بیکران برای این نمایشگر کمی طنزآمیز به نظر برسد.

ما حداکثر روشنایی نمایشگر گلکسی A7 را در حالت دستی حدود ۴۰۰ نیت اندازه گرفتیم که البته در حالت خودکار به حدود ۶۰۰ نیت می رسد. این سطح از روشنایی برای کار کردن با گوشی در اکثر شرایط نوری کفایت می کند و حتی در زیر نور خورشید هم به خاطر نسبت کنتراست بسیار خوب، مشکلی ایجاد نمی شود. نمایشگر همیشه روشن (AOD) و قابلیت فیلتر نور آبی را هم به این موارد اضافه کنید. بدین ترتیب نمایشگر گلکسی A7 را می توان نقطه قوت اصلی آن در نظر گرفت.

پرتوان، اگر خیلی سخت نگیرید

گلکسی A7 گوشی جدیدی است که آخرین نسخه سیستم عامل اندروید را در اختیار ندارد. این گوشی به اندروید ۸٫۰ و رابط کاربری سامسونگ اکسپرینس ۹٫۰ مجهز شده، یعنی همان ترکیبی که الان در گلکسی اس ۹ می بینیم. با این حال پرچمداران اخیر سامسونگ حتماً به اندروید ۹ (و شاید ۱۰) آپدیت می شوند ولی در مورد گلکسی A7 به عنوان یک میان رده نسبتاً ارزان قیمت نمی توان با اطمینان چنین نظری داد.

حالا اگر خیلی روی آپدیت بودن گوشی جدیدتان حساس نیستید، می توانید از تجربه روان و کم نقص اندروید روی یک گوشی با سخت افزار معمولی لذت ببرید. سامسونگ اکسپرینس با همان امکانات همیشگی یکی از بهترین رابط های کاربری اختصاصی دنیای اندروید به شمار می رود. از شخصی سازی تمام بخش های گوشی با تم ها و پس زمینه های مختلف گرفته تا برنامه های اختصاصی مانند گیم لانچر، فولدر ایمن یا گالری که حتماً با آنها آشنا هستید.

علاوه بر اجرای روان اپ های سیستمی و رابط کاربری، گلکسی A7 به راحتی برنامه های ثالث و حتی بازی های گرافیک بالا را هم اجرا می کند اما قبل از نتیجه گیری در مورد توان سخت افزاری، بهتر است ابتدا نگاهی به نتایج بنچمارک این گوشی بیندازیم. ما مثل همیشه برنامه های آنتوتو، گیکبنچ، پی سی مارک و تری دی مارک را روی این دستگاه اجرا کردیم که نتایج به دست آمده را در تصویر زیر می بینید.

سخت افزار اصلی گلکسی A7 با گلکسی A8 (مدل ۲۰۱۸) یکیست، یعنی چیپست ۱۴ نانومتری و ۸ هسته ای اگزینوس ۷۸۸۵، پردازشگر گرافیکی Mali-G71 و چهار گیگابایت حافظه رَم. البته در برخی بازارها می توان گلکسی A7 را با ۶ گیگابایت حافظه رَم خرید. بنابراین نتایج مشابهی را هم در تست های سخت افزاری شاهد هستیم. برای مقایسه باید اشاره کرد که گلکسی A8 در تست های فوق به ترتیب امتیازات ۱۱۵۰۰۰، ۱۵۰۰، ۴۳۶۰، ۵۰۱۹ و ۹۸۰ را به دست آورده است.

همان طور که در بررسی گلکسی A8 هم گفتیم، توان پردازش کلی این گوشی نسبت به نسل قبل (گلکسی A7 مدل ۲۰۱۷) به مراتب بهتر شده اما از نظر قدرت پردازش گرافیکی اندکی ضعیف تر عمل می کند (گلکسی A7 قبلی در تست Sling Shot امتیاز ۱۱۲۵ را به دست آورده است). با این حال ما سه بازی وکتور ۲، شدو فایت ۳ و آسفالت ۹ را روی گلکسی A7 اجرا کردیم که دو مورد اول به صورت کاملاً روان به اجرا درآمدند و آسفالت ۹ هم با تنظیمات متوسط عملکرد رضایت بخشی داشت. بنابراین می توانید برای اجرای معمول بازی های سه بعدی روی این گوشی حساب کنید.

امکانات ارتباطی گلکسی A7 نیاز تمام کاربران را برآورده می کنند: حداکثر سرعت دانلود ۳۰۰ مگابیت بر ثانیه در شبکه موبایل، وای فای دو بانده و بلوتوث ۵٫ خوشبختانه درگاه کارت حافظه این گوشی هم مستقل از دو درگاه سیم کارت است و از کارت هایی با حداکثر ظرفیت ۵۱۲ گیگابایت پشتیبانی می کند.

توانایی پخش صدای گلکسی A7 در همان حدیست که از یک گوشی میان رده با اسپیکر مونو روی لبه پایینی انتظار داریم. افزایش حجم صدا به اعوجاج و نویز منجر می شود و برای تجربه موسیقی با کیفیت باید حتماً از هدفون های حرفه ای استفاده کنید. هدفون موجود درون جعبه این دستگاه هم از نظر کیفیت ساخت و کیفیت صدا در سطح متوسط قرار دارد. جالب اینجاست که گلکسی A7 از استاندارد دالبی اتموس هم پشتیبانی می کند اما نامی از این گوشی در فهرست محصولات وب سایت رسمی دالبی دیده نمی شود، ضمن اینکه فعال کردن این قابلیت تغییر محسوسی را در کیفیت پخش صدا ایجاد نمی کند.

نیم نگاهی به چشم سوم

دوربین اصلی سه گانه را می توان مشخصه اصلی گلکسی A7 نامید که به عنوان نخستین میان رده با این قابلیت معرفی می شود. البته همان طور که در این مطلب هم گفتیم خیلی به تعداد دوربین ها و رزولوشن آنها توجه نکنید، چون موارد مهم تری مثل اندازه و نوع سنسور و گشودگی دیافراگم در کیفیت عکس خروجی نقش دارند. مشخصات چهار دوربین گلکسی A7 به قرار زیر است:

  • دوربین اصلی ۲۴ مگاپیکسلی با ضریب اف ۱٫۷ (احتمالاً ۱/۲٫۸ اینچی)
  • دوربین ثانویه ۸ مگاپیکسلی با لنز فوق عریض و ضریب اف ۲٫۴ (احتمالاً ۱/۴٫۰ اینچی)
  • دوربین تشخیص عمق ۵ مگاپیکسلی با ضریب اف ۲٫۲ (احتمالاً ۱/۵٫۰ اینچی)
  • دوربین سلفی ۲۴ مگاپیکسلی با ضریب اف ۲٫۰ (احتمالاً ۱/۲٫۸ اینچی)

طبق مشخصات فوق می توان گفت که شما عملاً یک دوربین اصلی ۲۴ مگاپیکسلی با کیفیت مطلوب را در اختیار دارید. حالا اگر شرایط نوری کاملاً مناسب بود می توانید از لنز فوق عریض برای ثبت منظره های وسیع استفاده کنید و سنسور تشخیص عمق هم که تحت کنترل شما نیست و در مواقع لزوم، خودش فعال می شود. جمعاً می شود گفت که گلکسی A7 دوتا و نصفی دوربین دارد.

رابط کاربری دوربین گلکسی A7 حالت های عکاسی متعددی را در اختیار شما قرار می دهد که با سوایپ به طرفین فعال می شوند. حالت Pro تنظیمات دستی را فعال می کند که متأسفانه قابلیت فوکوس دستی ندارد. حالت Live Focus برای محو کردن پس زمینه به کار می آید. گزینه ای به نام Scene Optimizer هم دیده می شود که ظاهراً قرار است ۱۹ صحنه مختلف را به شکل هوشمند تشخیص داده و تنظیمات مناسب آنها را اعمال کند، ولی در عمل کار خاصی را انجام نمی دهد. بهتر است از این موارد بگذریم و کیفیت عکس های گلکسی A7 را بررسی کنیم.

همان طور که انتظار می رود، عکس ها در نور کافی بسیار جذاب و خوش آب و رنگ هستند. کنتراست عکس ها نسبتاً خوب است و رنگ ها به زیبایی به نمایش در می آیند. البته جزئیات تصویر به اندازه رقم ۲۴ مگاپیکسل نیست و اگر با بزرگنمایی کامل به عکس نگاه کنید، می بینید پردازشگر تصویر گوشی به نقاشی آبرنگ روی آورده است. مشکل کاهش جزئیات در بزرگنمایی کامل، تقریباً در تمام تصاویر دیده می شود.

با این حال اگر عکس ها را بیش از حد بزرگ نکنید، نتیجه قابل قبولی از دوربین اصلی گلکسی A7 خواهید گرفت. در ادامه چند تصویر دیگر را که با این گوشی در نور کافی ثبت شده اند را می بینید:

اما دوربین ۸ مگاپیکسلی با لنز عریض به چه کار می آید؟ همان طور که از اسمش پیداست، این دوربین با لنز فوق عریض، فضایی به وسعت ۱۲۰ درجه را پوشش می دهد و با استفاده از آن می توانید مناظر وسیعی را ثبت کنید. در تصویر زیر می توانید فضای تحت پوشش دوربین اصلی (سمت راست) و دوربین فوق عریض (سمت چپ) گلکسی A7 را با هم مقایسه کنید.

البته بهتر است از لنز فوق عریض فقط در فضاهای باز استفاده کنید چون در محیط های بسته به خاطر انحنای بیش از حد کناره ها، تصویر حالت نامناسبی خواهد داشت. همچنین توجه داشته باشید که دوربین ثانویه قابلیت فوکوس خودکار ندارد و با فوکوس ثابت عکس می گیرد.

دوربین سوم که در واقع فقط یک سنسور عمق سنج است، وظیفه جداسازی سوژه از پس زمینه را دارد و در این زمینه هم خوب عمل می کند. مقدار محو شدن پس زمینه را می توانید قبل یا بعد از ثبت عکس به دلخواه تنظیم کنید. در زیر عکسی که در دو حالت عادی (راست) و لایو فوکوس (چپ) ثبت شده را می بینید.

البته همچنان علت وجود دوربین سوم برای عمق سنجی در هاله ای از ابهام قرار دارد، چون اکثر شرکت ها از جمله خود سامسونگ می توانند تنها با یک دوربین، این افکت را با همین سطح از دقت، شبیه سازی کنند. به عنوان مثال در ادامه عکس پرتره با دوربین اصلی (به کمک دوربین سوم) و سپس پرتره با دوربین سلفی را می بینید.

حالا نوبت به عکاسی شبانه می رسد، جایی که پیکسل های کوچک و اپرچر بسته آفت دوربین های موبایل هستند. دوربین اصلی گلکسی A7 به خاطر حسگر کوچک و رزولوشن بالا، پیکسل های بسیار کوچکی دارد (حدود ۰٫۹ میکرون) که برای جذب نور در محیط تاریک، کافی نیستند. با این حال اگر صبر و حوصله به خرج دهید می توانید تصاویر قابل قبولی را با آن ثبت کنید. وضعیت دوربین ثانویه کمی بحرانی است، به گونه ای که پیشنهاد می کنیم کلاً قید تصاویر فوق عریض شبانه را بزنید.

 

در مجموع باز هم تأکید می کنیم که دوربین سه گانه گلکسی A7 برای کاربر نهایی آنقدرها هم کاربرد ندارد که سامسونگ روی آن مانور می دهد. بهتر است به جای تعبیه دوربین های متعدد، یک دوربین حرفه ای با سنسور پیشرفته داشته باشیم که در تمام شرایط بتوانیم روی آن حساب کنیم.

همراه یک روزه

گلکسی A7 باتری ۳۳۰۰ میلی آمپر ساعتی لیتیوم-پلیمری دارد که در مقایسه با باتری ۳۶۰۰ میلی آمپر ساعتی نسل قبل و باتری ۳۵۰۰ میلی آمپر ساعتی گلکسی A8 پلاس، به ترتیب ۳۰۰ و ۲۰۰ میلی آمپر ساعت کمتر شده. به همین دلیل شاهد اختلاف ۱ و ۲ ساعته در شارژدهی این گوشی در تست باتری PCMark نسبت به موارد یادشده هستیم.

البته با همین مقدار شارژدهی هم به راحتی می توانید از یک روز کاری سنگین به سلامت عبور کنید. تجربه ما نشان داد گلکسی A7 در صورت استفاده معمول حدود یک روز و نیم دوام می آورد که برای اکثر کاربران کفایت خواهد کرد. متأسفانه علاوه بر تحمل درگاه میکرو USB، باید فقدان فناوری شارژ سریع را هم در این گوشی تحمل کنید. شارژر ۷٫۷۵ واتی همراه گوشی هم به حدود دو ساعت و نیم زمان نیاز دارد تا شارژ باتری گلکسی A7 را از صفر به صد برساند.

هر آنچه گفتیم

گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ دیگر با انتظارات ما از یک موبایل پریمیوم فاصله گرفته و محصولی که قرار بود فاصله بین میان رده های معمول و پرچمداران را پر کند، حالا فقط یک گوشی متوسط است که به سختی با رقبای چینی دست و پنجه نرم می کند. البته گلکسی A7 موبایل زیبایی است، ولی به نظر من مشتریان این بخش از بازار بیشتر به کارآیی اهمیت می دهند تا زیبایی.

سامسونگ از گلکسی A7 به عنوان یک موبایل عکاسی محور یاد می کند، ولی در این حوزه هم به سختی می توان مزیت رقابتی خاصی را برای این گوشی متصور شد. اول اینکه این گوشی سه تا دوربین ندارد چون یکی از آنها در اختیار شما نیست. دوربین ثانویه با لنز فوق عریض هم فقط در شرایط نوری بی نقص می تواند عکس های لندسکیپ خوبی بگیرد. بنابراین در اکثر شرایط فقط می توانید روی دوربین اصلی ۲۴ مگاپیکسلی حساب کنید که انصافاً در این رده قیمتی، امتیاز قبولی را می گیرد.

فریم پلاستیکی، بدنه شیشه ای شکننده و آسیب پذیر در برابر آب، سخت افزار مشابه نسل قبل و فقدان درگاه USB-C را می توان از جمله مواردی برشمرد که در یک میان رده پریمیوم انتظارشان را نداریم. با این حال نمایشگر فوق العاده، سخت افزار مناسب برای استفاده روزمره، دوربین اصلی با کیفیت، شارژدهی خوب باتری و پشتیبانی از فناوری دالبی اتموس را می توان از نقاط قوت گلکسی A7 برشمرد. در ادامه فهرست نقاط قوت و ضعف این گوشی را مرور می کنیم.

نقاط قوت گوشی سامسونگ گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸
  • وزن کم
  • طراحی زیبا
  • نمایشگر فوق العاده
  • دوربین اصلی با کیفیت
  • دوربین ثانویه با لنز فوق عریض
  • درگاه کارت حافظه مستقل
  • سخت افزار مناسب برای استفاده روزمره
  • شارژدهی مناسب باتری
نقاط ضعف گوشی سامسونگ گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸
  • فریم پلاستیکی
  • بدنه شکننده
  • فقدان مقاومت در برابر آب و گرد و غبار
  • استفاده از درگاه میکرو USB
  • پردازشگر گرافیکی نسبتاً ضعیف
  • عملکرد ضعیف دوربین ثانویه در نور کم
  • فقدان فناوری شارژ سریع

دانلود آهنگ محسن ابراهیم زاده گلایه

۱۲ آذر ۱۳۹۷
دسته‌بندی نشده
بدون نظر

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • دان موزیک. انتشار گردید.

دانلود آهنگ محسن ابراهیم زاده گلایه

در این پست می توانید آهنگ محسن ابراهیم زاده گلایه را با دو کیفیت اصلی ۱۲۸ و ۳۲۰ به همراه متن اهنگ دانلود کنید

دانلود آهنگ محسن ابراهیم زاده گلایه

Download New Song By Mohsen EbrahimZade Called Gelaye

خواننده نام آهنگ تنظیم دسته بندی
محسن ابراهیم زاده گلایه مصطفی مومنی عاشقانه

 

دانلود آهنگ محسن ابراهیم زاده گلایه


دانلود آهنگ حمید هیراد من غلام قمرم

۱۲ آذر ۱۳۹۷
دسته‌بندی نشده
بدون نظر

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • دان موزیک. انتشار گردید.

دانلود آهنگ حمید هیراد من غلام قمرم

در این پست می توانید آهنگ حمید هیراد من غلام قمرم را با دو کیفیت اصلی ۱۲۸ و ۳۲۰ به همراه متن اهنگ دانلود کنید

دانلود آهنگ حمید هیراد من غلام قمرم

Download New Song By Hamid Hiraad Called Man Gholame Ghamaram

خواننده نام آهنگ ترانه سرا دسته بندی
حمید هیراد آهنگ غمگین

 

دانلود آهنگ حمید هیراد من غلام قمرم


دانلود آهنگ رضا صادقی دیوونه خونه

۱۲ آذر ۱۳۹۷
دسته‌بندی نشده
بدون نظر

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • دان موزیک. انتشار گردید.

دانلود آهنگ رضا صادقی دیوونه خونه

در این پست می توانید آهنگ رضا صادقی دیوونه خونه را با دو کیفیت اصلی ۱۲۸ و ۳۲۰ به همراه متن اهنگ دانلود کنید

دانلود آهنگ رضا صادقی دیوونه خونه

Download New Song By Reza Sadeghi Called Divoone Khoone

خواننده نام آهنگ ترانه دسته بندی
رضا صادقی دیونه خونه مهدی ایوبی ترانه عاشقانه

شاد

دانلود آهنگ رضا صادقی دیوونه خونه


دانلود اهنگ محسن ابراهیم زاده از سر عادت

۱۲ آذر ۱۳۹۷
دسته‌بندی نشده
بدون نظر

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • دان موزیک. انتشار گردید.

دانلود اهنگ محسن ابراهیم زاده از سر عادت

در این پست می توانید آهنگ محسن ابراهیم زاده از سر عادت را با دو کیفیت اصلی ۱۲۸ و ۳۲۰ به همراه متن اهنگ دانلود کنید

دانلود اهنگ محسن ابراهیم زاده از سر عادت

Download New Song By Mohsen EbrahimZade Called Az Sare Adat

خواننده نام آهنگ تنظیم دسته بندی
محسن ابراهیم زاده از سر عادت مصطفی مومنی ترانه عاشقانه

 

دانلود اهنگ محسن ابراهیم زاده از سر عادت


دانلود اهنگ محسن ابراهیم زاده تب

۱۲ آذر ۱۳۹۷
دسته‌بندی نشده
بدون نظر

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • دان موزیک. انتشار گردید.

دانلود اهنگ محسن ابراهیم زاده تب

در این پست می توانید آهنگ محسن ابراهیم زاده تب را با دو کیفیت اصلی ۱۲۸ و ۳۲۰ به همراه متن اهنگ دانلود کنید

دانلود اهنگ محسن ابراهیم زاده تب

Download New Song By Mohsen EbrahimZade Called Tab

خواننده نام آهنگ تنظیم دسته بندی
محسن ابراهیم زاده تب مصطفی مومنی آهنگ عاشقانه

 

دانلود اهنگ محسن ابراهیم زاده تب


بررسی بازی Battlefield V؛ قربانی حاشیه و جنجال

۱۲ آذر ۱۳۹۷
بدون نظر


اگر این دو الی سه هفته اخیر و تمامی حواشی فال اوت ۷۶ را نادیده بگیریم، به جرات می‌توان گفت Battlefield V جنجالی‌ترین بازی امسال بوده است. آخرین نسخه از سری بتلفیلد ابتدا به بدترین شکل ممکن با تریلری بسیار ضعیف معرفی شد. بعد از آن دایس و الکترونیک آرتز هنگام مواجه شدن با انتقاد و شکایت تند طرفداران، ترجیح دادند آن‌ها را تحصیل نکرده خوانده و به راحتی بگویند «اگر بتلفیلد ۵ را دوست ندارید، این بازی را نخرید».

در نهایت نسخه بتا بازی که شهریور ماه منتشر شد، نشان داد که حتی Battlefield V از لحاظ فنی و گیم‌پلی نیز از ایرادات بزرگی رنج می‌برد. همین موضوع هم باعث تا بسیاری از کسانی که بازی را پیش‌خرید کرده بودند، پشیمان شده و خرید خود را لغو کنند.

در مطلب دیگری که چندی پیش منتشر شد، سعی کردم مفهوم SJW را کمی روشن‌تر کنم و توضیح دهم چرا بتلفیلد ۵ احتمالا شکست می‌خورد. هنوز برای قضاوت زود است و زمان کمی از انتشار بازی گذشته اما فروش Battlefield V در هفته ابتدایی ۶۳ درصد کمتر از نسخه قبلی بوده، دو فروشگاه بزرگ آمریکا قیمت بازی را ۳۰ دلار کاهش دادند و Best Buy نیز نسخه فیزیکی را با قیمت ۴۰ دلار برای تمامی پلتفرم‌ها به حراج گذاشته است.

حالا می‌دانید در چنین شرایطی بدترین اتفاقی که ممکن است بیافتد، چیست؟ اینکه Battlefield V حالا که با تاخیر یک ماهه منتشر شده، واقعا بازی خوبی باشد و تمام زحمات تیم ساخت قربانی اشتباهات تیم مارکتینگ و سیاست‌های غلط الکترونیک شود. متاسفانه این اتفاق افتاده است.

  • سازنده:‌ DICE
  • ناشر: Electronic Arts
  • پلتفرم‌ها: ایکس باکس وان، پلی استیشن ۴ و پی سی
  • پلتفرم بررسی: پلی استیشن ۴

کوتاه، متفاوت و تکراری

بخش داستانی بتلفیلد ۵ را می‌توان به راحتی می‌توان با سه صفت بالا توصیف کرد. بخش تک نفره که حالا از نسخه قبلی به بعد War Stories نام دارد، هیچ وقت تمرکز اصلی سری بتلفیلد نبوده است و طرفداران بازی هم این نکته را به خوبی می‌دانند. اما بر خلاف وعده‌های دایس و الکترونیک آرتز، بخش داستانی این نسخه ناقص‌ترین و کوتاه‌ترین در سری است؛ البته اگر نسخه‌های فاقد قسمت تک نفره را نادیده بگیریم.

بخش تک نفره بتلفیلد ۵ شامل چهار داستان می‌شود که در مقایسه با نسخه قبلی، یک داستان یا همان Story کمتر است اما نکته عجیب‌تر اینکه در حال حاضر تنها سه قسمت در دسترس بوده و داستان پایانی این بخش تازه قرار است در چند روز آینده منتشر شود.

هر کدام از این داستان‌ها هم با وجود آنکه به سراغ وقایع و جبهه‌هایی متفاوت و کمتر شنیده شده از جنگ جهانی دوم می‌روند، خود در ساختار و طراحی روندی تکراری دارند.

هر مرحله با مقدمه‌ای حماسی و هیجان‌انگیز آغاز می‌شود، به نقطه‌ای می‌رسد که فکر می‌کنید به پایان رسیده اما با یک پیچش داستانی نیمه دوم داستان کلید می‌خورد، حالا باید به تنهایی چند آبجکت(از کامیون گرفته تا ایستگاه‌های رادیویی) را منفجر کنید و در آخر به میان پرده انتهایی برسید. در مرحله بعدی این سیر دوباره عینا تکرار می‌شود.

بر خلاف بتلفیلد ۱ که هر کدام از مراحل داستانی آن روی جنبه‌های مختلف گیم‌پلی چون وسایل نقلیه تمرکز داشت، Battlefield V به سبک نسخه چهارم محیط‌های بزرگی را در اختیار مخاطب قرار می‌دهد که برای رفتن از نقطه‌ای به نقطه دیگر می‌توانید از وسایل نقلیه موجود استفاده کنید.

اما این وسایل نقلیه تقریبا هیچ وقت به کار نمی‌آیند و هر سه مرحله به طرز عجیبی روی پیشروی به صورت مخفی‌کاری اصرار دارند که متاسفانه سیستم و مکانیزم آن کم ایراد هم نیست.

در کل این بخش زودتر از آنچه که فکرش را بکنید به پایان می‌رسد، اما در همان مدت به شدت تکراری و کلیشه‌ای می‌شود و تنها هر از چند گاهی برخی نوآوری‌های کوچک چون استفاده از چوب اسکی در کوهستان‌های نوروژ یا تلاش برای زنده ماندن در سرمای کشنده آن تا حدودی طراحی تکراری مراحل را کمرنگ‌تر می‌کند.

نسخه بتا را فراموش کنید

اما با تجربه کردن بخش چند نفره بازیست که تازه می‌فهمید بتلفیلد ۵ در دو ماه گذشته چقدر تغییر کرده. سیستم ریوایو یا همان نجات دادن هم‌تیمی‌ها که یکی از بزرگترین معضل‌ها در نسخه بتا بود، حالا به لطف سرعت بیشتر خالی شدن نوار آن و نزدیک شدن زمان ریوایو به زمان ریسپاون شدن، به هیچ وجه به اندازه گذشته آزاردهنده نیست.

البته همچنان بارها پیش خواهد آمد با چنین منظره عجیب و نه چندان جالبی رو به رو شوید که چند سرباز دشمن زخمی روی زمین می‌غلتند و برای کمک فریاد می‌زنند و شما هم نمی‌توانید برای خلاص کردن آن‌ها کاری کنید.

انیمیشن نسبتا طولانی ریوایو کردن و لزوم قرار گرفتن در حالت نیمه نشسته هم باعث می‌شود که هم‌تیمی‌هایتان بسیاری از اوقات برای نجات دادن شما خود در معرض آتش دشمن قرار بگیرند و برای همین ترجیح دهند شما را در همان وضعیت به حال خودتان رها کنند.

مقدار زمان Time To Kill یا همان مقدار زمانی که طول می‌کشد تا دیگران را از پا در آورید، از نظر من حالا در ایده‌آل‌ترین حالت ممکن قرار دارد که با گان‌پلی روان و سریع‌تر این نسخه هماهنگ بیشتری دارد اما خبرهایی شنیده می‌شود که دایس قرار است به زودی این زمان را افزایش دهد.

یکی دیگر از ایرادات نسخه بتا، طراحی ضعیف دو نقشه آن به خصوص روتردام بود. در نسخه اصلی هم روتردام همچنان تقریبا به همان اندازه احمقانه است و تنها به خاطر نورپردازی بهتر و راحت‌تر دیده شدن سربازها، ایرادات آن کمتر به چشم می‌آید. اما خبر خوب این است که تمامی نقشه‌های دیگر بازی حتی از بتلفیلد ۱ هم بهتر هستند و هر کدام چون نسخه‌های قبل‌تر این سری چالش‌ها و محدودیت‌های خاصی را برای بازیکن‌ها ایجاد می‌کنند.

مهمات کم سربازها که در نسخه بتا هم به نظر می‌رسید خوب یا بد بودن آن بیشتر سلیقه‌ای است، در نسخه نهایی با کمی افزایش و اضافه شدن جعبه‌های مهمات در کنار آبجکتیو‌ها منطقی‌تر شده و در کنار آن با کوچک‌تر شدن هیت‌باکس‌ها (آن مربع یا مستطیل فرضی که برای اثرگذاری گلوله در نظر گرفته می‌شود) دیگر کلاس تک‌ تیرانداز چون گذشته بیش از حد قدرتمند و آزاردهنده نیست.

مورد مهم دیگر تغییراتی است که روی هواپیماها اعمال شده تا دیگر چون نسخه بتا بی‌کاربرد نباشند. زدن هواپیماها به آسانی گذشته نیست چرا که هم سلاح‌های ضدهوایی و هم رایفل‌ها آسیب کمتری می‌زنند و همچنین خوشبختانه سرعت این پرنده‌های آهنی بیشتر شده است. اما از طرفی حالا تانک‌ها بسیار آسیب‌پذیر هستند و در بسیاری موارد با تنها دو کلاهک انفجاری لانچر پنزرفاست کاملا منفجر می‌شوند.

حالت‌های جدید، بهترین ویژگی بتلفیلد ۵

تقریبا با عرضه هر نسخه از بتفیلد، مدها یا همان حالت‌های بازی جدیدی به این سری اضافه می‌شود اما مدهای قدیمی هم گاهی آنقدر تغییر می‌کنند که یکی از آن‌ها از محبوب‌ترین مد در نسخه قبلی به حالتی معمولی و نه چندان جالب در نسخه‌های بعدی افت می‌کند.

در تمامی نسخه‌های ابتدایی، مد کانکوئست پرطرفدارترین بود تا آنکه در بتلفیلد ۳ حالت جدیدی به نام راش اضافه شد و بسیاری آن را بهترین بخش بازی خطاب کردند. اما با عرضه بتلفیلد ۱ و رفتن به جنگ جهانی اول، همه نگاه‌ها به مد جدید Operations معطوف و در عوض مد راش به خاطر مشکلات فراوانش به انتخاب‌های آخر بازیکنان تبدیل شد.

دایس با اضافه کردن ویژگی‌های جدیدی به مد آپریشنز که البته الان Grand Operations نام دارد، همچنان کاری کرده تا این حالت یکی از لذت‌بخش‌ترین مودهای Battlefield V باشد. در واقع نبردهای این مود سه روز (در دنیای بازی) به طول می‌انجامد و عملکرد تیم‌ها در هر روز روی منابع و تعداد نفرات در جنگ بعدی تاثیر می‌گذارد. تنها مشکل این است که گاهی با انتخاب این مود وارد روز دوم یا سوم آپریشنز می‌شوید که بسته به عملکرد تیم در نبردهای قبلی ممکن است شرایط چندان برایتان خوشایند نباشد.

اما ستاره اصلی این نسخه به نظر من دو حالت جدید Breakthrough و Frontlines است، این دو مد که ترکیبی از دو حالت راش و کانکوئست به همراه چند المان تازه به حساب می‌آیند، به خوبی جای خالی راش در بتلفیلد ۵ را پر می‌کنند.

فرانتلاین و برک ترو هر دو روندی خطی و سنگر به سنگر دارند که در عین حال هر لحظه امکان دارد نتیجه جنگ کاملا برعکس شود. در واقع هر دو تیم باید مجموعی از نقاط یکسان را به ترتیب و پشت سر هم به تصرف خود در آورند تا بتوانند در آخر به مقر اصلی تیم حریف برسند.

همین طراحی سبب شده تا درگیری‌ها در این دو حالت نظم بیشتری به خود گرفته و حتی تاکتیکی‌تر شود. از طرفی اگر شما هم معتقد هستید که ۶۴ نفر برای بسیاری از نقشه‌های بازی کمی زیاد است و دلتنگ سرورهای ۳۲ نفره نسل قبل شدید، دیگر مود فرانتلاین کاملا مخصوص شماست.

با وجود اینکه حالت بتل رویال Battlefield V قرار است تازه سال ۲۰۱۹ عرضه شود و هنوز هم چند روزی تا اضافه شدن مود Tides of War زمان باقی مانده، از همین حالا می‌توان همین دو مود جدید و نسخه کامل‌تر آپریشنز را بهترین ویژگی بتلفیلد امسال دانست.

گان‌پلی سرعتی و کم‌نقص، دومین دلیل موفقیت

بتلفیلد ۵ را از لحاظ جلوه‌های بصری و صداگذاری می‌توان چون گذشته یکی از بهترین‌های سال دانست. تخریب‌پذیری بهتر و اضافه شدن انیمیشن‌های جدیدی چون پریدن از پنجره‌ها و یا خزیدن روی زمین به سمت عقب همه از تغییرات و ویژگی‌های تازه‌ای هستند که برای اولین بار در Battlefield V به این سری اضافه شدند.

اما به خاطر شباهت اتمسفر این نسخه با بتلفیلد ۱ و حتی یکسان بودن بسیاری از سلاح‌ها، در نگاه اول بتلفیلد ۵ از لحاظ ظاهری و گرافیکی بی‌نهایت شبیه به نسخه قبلی است. این حس ولی تنها پس از چند ساعت تجربه بازی به لطف گان‌پلی سریع و نرم‌تر این نسخه تقریبا از بین می‌رود.

به نظر می‌رسد که تمرکز اصلی استودیو سازنده در این دو سال روی این بخش و به طور کلی‌تر گیم‌پلی بازی بوده است. خوشبختانه بخش شخصی سازی متنوع‌تر Battlefield V که هم اجازه تغییر سلاح‌ها و هم ظاهر کاراکترها را در اختیارتان قرار می‌دهد، این نسخه را به تجربه‌ای جذاب‌تر و حتی فکر شده‌تر از قبل تبدیل می‌کند.

سیستم ارتقای سلاح‌ها که برای اولین بار به این سری اضافه شده، با وجود آنکه کمی در تناقض با جنبه‌های نسبتا واقع‌گرایانه این سری است اما به هر صورت محدودیت‌های رفتن به دورانی چون جنگ جهانی دوم را دور زده و همزمان ارزش استفاده بیشتر از سلاح‌ها با تنظیمات مختلف را بالا‌تر می‌برد.

محتوای ناقص و باگ‌های فراوان

بزرگترین ایرادی که در حال حاضر چون ابری سیاه بیشتر ویژگی‌های مثبت بازی را پوشانده و مانع از رسیدن نور آن‌ها به مخاطب می‌شود، محتوای بسیار ناقص Battlefield V است. به نظر می‌رسد در چند ماه اخیر تیم سازنده به قدری مشغول بهینه‌سازی بازی و رفع ایرادات بوده که مجبور شده است حتی بعد از یک ماه تاخیر این نسخه را با کمترین محتوای ممکن عرضه کند.

بعضی اوقات به خاطر باگ نمی توان از دوربین روی سلاح ها استفاده کرد.

بخش بتل رویال که در هنگام معرفی بسیار روی آن مانور داده شد، در سال ۲۰۱۹ میلادی به بازی اضافه می‌شود. قسمت چهارم مراحل داستانی بتلفیلد ۵ و مود آنلاین Tides of War نیز در چند روز آینده عرضه خواهد شد.

تعداد سلاح‌های هر کلاس هم حتی نسبتا کمتر از نسخه‌های قبلی است. با وجود آنکه قسمت‌های ذکر شده در بالا و حتی تمامی بسته‌های الحاقی Battlefield V قرار است به صورت رایگان به بازی اضافه شوند اما در هر صورت جدیدترین نسخه سری بتلفیلد با این محتوای ناقص بیشتر حکم یک بازی ارلی اکسزز یا همان دسترسی زودهنگام را دارد.

باگ‌های گرافیکی و فنی بازی هم گاهی تعدادشان فراتر از حد منطقی و قابل انتظار است. بخشی از این باگ‌ها و گلیچ‌ها نیز فراتر از مواردی چون فرو رفتن کاراکترها در همدیگر یا اشیا بوده و برای همین می‌تواند روی عملکرد شما در یک بازی رقابتی تاثیر بگذارد. برای مثال در یک هفته تجربه بازی، بارها پیش آمد که دوربین یا رفلکس روی سلاح کار نکرده و به اشتباه روی بخش پایین‌تری زوم کند. تا زمانی که دوباره اسپاون نشوید، این مشکل حل نمی‌شود و تقریبا تیراندازی به سوی دشمنان را غیرممکن می‌کند.

چندین بار در نقشه Hamada و در مود فرانتلاین هم پیش آمده که با صفر شدن تعداد تیم حمله کننده، همچنان بازی تا پایان زمان تعیین شده ادامه پیدا کرده و به نظر می‌رسد این باگ عجیب روی تمامی پلتفرم‌ها هم مشاهده می‌شود. باگ‌های کم اهمیت‌تر هم را به وفور در بررسی ویدیویی بازی خواهید دید.

سخن پایانی

همانطور که در مقدمه بررسی هم گفتم، Battlefield V واقعا دنباله‌ای خوب و به جد رقیبی مهم برای بلک آپس ۴ (بررسی دیجیاتو) به حساب می‌آید. البته همانطور که خواندید بازی بی‌ایراد هم نیست اما خوشبختانه این مشکلات به شکلی هستند که به راحتی می‌توان انتظار داشت تا در آینده بسیار نزدیک و با بروزرسانی‌های بعدی مرتفع شوند.

محتوای ناقص بتلفیلد ۵ هم شاید تا چند روز یا چند ماه آینده کمی به ارزش تکرار و سرگرم کنندگی بازی لطمه بزند اما با اضافه شدن بخش‌های تکمیلی و انتشار بسته‌های الحاقی دیگر این ایراد هم از بین می‌رود. در هر صورت بتلفیلد یکی از آن‌ شوترهای چند نفره‌ای به شمار می‌رود که بقای آن کاملا به پشتیبانی خوب و درست سازنده‌ها وابسته است.

اگر دنبال یک بازی رقابتی سرگرم کننده می‌گردید و چندان با گیم‌پلی و فضای بلک آپس ۴ راحت نیستید، بتلفیلد ۵ تا حد زیادی می‌تواند از عهده انتظارات شما بر آید بنابراین تجربه آن را از دست ندهید.

  • اضافه شدن مودهای جدید جالب و سرگرم کننده
  • صداگذاری بی‌نقص
  • برطرف شدن تقریبا کامل ایرادات نسخه بتا
  • گان‌پلی سرعتی و بهبودیافته
  • محتوای ناقص
  • باگ‌های فراوان
  • بخش داستانی کوتاه و در عین حال خسته کننده